RSS?

Geheel afgezien van het feit dat het me natuurlijk weer eens niet lukt om die RSS symbooltjes op mijn blog weergegeven te krijgen, heb ik zo mijn bedenkingen bij dit handigheidje van de dames en heren van de WWW.

Het komt denk ik door een ervaring in Amsterdam op nieuwjaarsnacht van twintig jaar geleden.

Al enkele jaren had ik geen Oud en Nieuw gevierd in de stad. Ofwel door vakantie, ofwel door uitnodigingen in de provincie. Niet dat dat erg was, integendeel, maar er ging toch iets knagen. Oud en Nieuw vieren, écht vieren, doe je met zoveel mogelijk mensen tegelijk in een bruisende omgeving waar alles nieuw en hip is, waar iedereen komt en gaat en waar het geknal van de champagnekurken dat van het vuurwerk overstemt. Vrolijkheid zonder gevolgen, zeg maar. Wervelstorm-pret.

Vol goede moed begon ik in de Spuistraat, waar ik toen woonde, rond tienen te zoeken naar de drukste plek in de stad, om in het oog van de tornado te wachten op twaalf uur en wat twaalf uur verder zou brengen. Ik snelwandelde van Dam naar Nieuwmarkt, van Spui naar Leidseplein en Rembrandplein, terug naar de Dam en opnieuw het rondje maar dan via andere wegen. Nergens was het druk genoeg, nergens heerste de Trafalgar square-sfeer, nergens wou ik blijven. Om 4 uur in de ochtend, toen haast iedereen sliep en er zo nu en dan alleen nog wat rauw gegrom opklonk van een half-bewusteloze dronkaard, bereikte ik ontgoocheld mijn huis. Geen slok gedronken, geen mens gesproken, alleen vaag wat vuurwerk gehoord, verder niks. Sinds die nacht blijf ik met Oud en Nieuw binnen.

De nerveuze angst om iets te missen waarvan je niet eens precies weet wat dat dan is, zie ik in de symbooltjes van de RSS. Ze stralen angst uit.

En waarom moet het toch? Met ’s ochtends de radio en ’s avonds de krant en op regelmatige tijden de RTL Boulevard weet je toch wel genoeg voor 1 dag? Zijn er soms mensen die de krant nog helemaal uitlezen? En die dan denken: ik mis nog wat, ik heb nog tijd over, laat ik eens mijn RSSjes checken?

Mag een mens dan nooit meer even informatieloos bestaan, uitgelogd zijn, op een buitenverblijf uitrusten en de dieren voeden? Of gewoon aan het werk zijn?

Ik hèb al stapels ongelezen boeken en kranten die me vanaf de keukentafel, vanuit de vensterbank en van-naast het bed soms een knorrige blik toewerpen. Maar jengelen om aandacht, zoals dat heftige ADHD-ikoontje, doen ze gelukkig niet.